Als onafhankelijk cliëntondersteuner werk ik dagelijks samen met verschillende zorgkantoren. Soms loop je tegen muren aan, soms zit je eindeloos in een juridische molen, maar er zijn ook samenwerkingen die wél werken. Die soepel, respectvol en oplossingsgericht zijn. Voor mij is Zilveren Kruis daar geregeld een mooi voorbeeld van.
Wat ís goede samenwerking eigenlijk?
Goede samenwerking tussen cliëntondersteuner en zorgkantoor betekent niet dat je het altijd met elkaar eens bent. Integendeel; soms botsen we stevig. We voeren discussies over grenzen van indicaties, over geld, over regels die menselijkheid in de weg zitten. En ja, we komen elkaar ook tegen in bezwaarprocedures of zelfs in de rechtbank, omdat cliënten soms jarenlang moeten knokken voor reële zorg. Het systeem beweegt niet altijd mee met wat er nodig is.
Toch maken zulke situaties het des te belangrijker om de momenten waarop samenwerking wél goed loopt, te blijven benoemen. Niet om de ene partij te verheerlijken of een ander in een kwaad daglicht te zetten, maar om te laten zien wat er mogelijk is als je elkaar weet te vinden. Zilveren Kruis is daar een goed voorbeeld van, zeker in hoe toegankelijk ze zijn voor ons als onafhankelijk cliëntondersteuners. Door goed samen te werken kunnen we problemen van cliënten vaker voorkomen.
Ook met andere zorgkantoren ervaren we op casusniveau een prettige samenwerking. Soms is het een specifieke medewerker die meedenkt, soms ontstaat er vertrouwen in een dossier en lukt het om echt maatwerk te leveren. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: passende zorg, vanuit vertrouwen, met zo min mogelijk bureaucratie.
Korte lijnen werken
Wat maakt samenwerken met Zilveren Kruis anders? Korte lijnen. Dat klinkt simpel, maar het is zeldzaam. Zij weten wie wij zijn, wat onze rol is en waarderen ons als professionals. In plaats van op regels te hameren, zoeken ze in bijzondere situaties samen met ons naar een oplossing. Vanuit vertrouwen en altijd met het belang van de cliënt voorop.
Die houding maakt het verschil. Bij complexe aanvragen zoals toeslagen of meerzorg zit ik vaak met iemand uit het team specialisten om tafel. Niet om te verdedigen wat we willen, maar om te bespreken wat nodig is. Zo doen we het soms in één keer goed. Dat scheelt heraanvragen, juridische procedures en eindeloze gesprekken. Het is minder belastend voor de cliënt en het systeem en daarmee is het kostenefficiënter.
Maatwerk; ook echt in de praktijk
Zilveren Kruis werkt vanuit het principe dat elk PGB maatwerk is. Niet alleen op papier, maar ook in de praktijk. De gezamenlijke afspraak ‘budget-op-maat’ blijft een zware administratieve last voor de budgetbeheerders, daar ontkomen we niet aan. Als dit niet voldoende blijkt, kunnen we bij twijfel makkelijk sparren wat een passende toeslag is voor die specifieke cliënt. Ze vergelijken geen appels met peren, maar kijken echt naar wat de cliënt nodig heeft.
Wanneer een klantadviseur van een Zorgkantoor cliënten onjuist voorlicht, niet op basis van de wet maar op basis van hun eigen beleid, ontstaan er bijzondere gesprekken. Wij gaan met klant en zorgkantoor op zoek naar de meest passende en verantwoorde oplossing. Procedures daarover zijn kostbaar, tijdrovend en frustrerend. Zilveren Kruis stelt kritische vragen over de onderbouwing, maar denkt ook mee. Mensen willen passende zorg, geen gouden kranen. Die houding helpt enorm.
Samen oplossingen vinden die buiten de lijntjes kleuren
Eén van de mooiste voorbeelden vind ik een jongedame waarvoor we bijna twee jaar lang samen met haar ouders zochten naar een woonplek. Ze had een VG8-indicatie, was jong, kon communiceren en had intensieve lichamelijke zorg nodig, maar geen enkele organisatie kon haar passende zorg bieden. Tot we, samen met Zilveren Kruis en haar ouders, echt out of the box gingen denken.
We vonden een zorginstelling aan de andere kant van het land die openstond om de zorg aan te gaan en haar een plek te bieden. Zilveren Kruis hielp met extra budget en ruimte om langzaam te wennen. Ouders verhuisden. Iedereen werkte samen: ouders, zorgaanbieder, Zilveren Kruis en ik als onafhankelijk cliëntondersteuner. Nu woont ze daar goed en met plezier. Dit had zonder die samenwerking niet gekund.
Constructieve houding, om te voorkomen dat iets lastig wordt
Natuurlijk zeggen ook zij weleens nee, maar het gaat om hoe dat gebeurt. Er wordt meegedacht, overlegd en gekeken naar andere opties. Ze zijn nieuwsgierig hoe anderen met bepaalde casussen omgaan. Die open houding helpt niet alleen ons als OCO’s, maar uiteindelijk vooral de mensen voor wie we het doen.
Sommige zorgkantoren stellen zich vooral procedureel op: eerst alles compleet aanleveren voordat er überhaupt meegedacht wordt, terwijl juist het gesprek vooraf zoveel oplevert.
Dat is ook waarom ik Zilveren Kruis als zorgkantoor zo waardeer. Niet omdat alles kan, bepaald niet, en we liggen ook geregeld met elkaar in de clinch omdat we een andere mening hebben over de situatie en de beschikking, niet alle medewerkers hetzelfde werken of cliënten niet altijd goed worden voorgelicht, maar omdat we ook geregeld samen zoeken naar wat wél kan. Dit is afhankelijk van de persoon, maar ook het Zorgkantoor als instituut. Het gaat erom dat ze hun verantwoordelijkheid dan nemen, omdat ze dan zien dat goede samenwerking loont. Voor de cliënt, voor de zorg en ten goede van het overspannen systeem.
Al met al hoop ik dat we binnen alle lagen steeds meer de samenwerking opzoeken, zeker in een systeem waarin het ons niet altijd makkelijk gemaakt wordt.
Ris Keizer – onafhankelijk cliëntondersteuner bij ClientondersteuningPLUS
