Er gaan heel veel dingen niet goed in het zorglandschap, maar we delen ook graag onze succesverhalen. Voor ons is er namelijk niks mooier dan een blije cliënt en zijn of haar naasten. Dat geeft voldoening en draagt bij aan onze missie. Deze maand deelt Johan zijn succesverhaal.
‘’Het verhaal dat ik wil vertellen begon in 2023. In februari van dat jaar werd er een cliënte aangemeld bij ClientondersteuningPLUS, samen met haar vader. Ze woonden samen in het midden van het land. Het was een complexe situatie, waarbij het wijkteam en de politie betrokken waren. Ook kwam er af en toe een hulpverlener over de vloer, die eigenlijk niet wist waar hij moest beginnen.
Als aangewezen cliëntondersteuner ben ik naar het gezin toe gegaan. Buiten werd ik al opgewacht door de hulpverlener met de boodschap dat de situatie die ik zou aantreffen, ernstig is. Vader was hulpbehoevend, dochter deed de verzorging. Omdat de dochter zelf een beperking heeft, ging dat niet helemaal goed. Helaas was dat ook in huis erg goed te merken. Naast de zorg voor haar vader, moest zij voor zichzelf, het huishouden en hun 2 honden en 4 katten zorgen. Hoe dat eruitzag, laat ik graag aan de verbeelding over.
In eerste instantie zochten we hulp voor in huis. Totdat vader twee keer opgehaald moest worden met de ambulance door een onprettige val. Dat veranderde de zaak al snel, want het ziekenhuis vond het onverantwoord dat hij terug zou gaan naar huis. Gedwongen, maar zeer noodzakelijk, is meneer in augustus opgenomen in een Wlz-instelling. In samenwerking met de transferverpleegkundige werd dit al snel geregeld. Dit was het eerste succes.
Dochter bleef in het huis wonen, maar de zorg voor haar vader, en daarmee ook de structuur in haar leven, viel weg. Ze stond er alleen voor. Wel kreeg ze ambulante begeleiding, maar door haar verstandelijke beperking had ze eigenlijk 24-uurszorg nodig. Vanaf die tijd hing het zwaard van Damocles boven haar hoofd. Door (stank)overlast en een ingewikkelde huurconstructie, moest zij uiterlijk 9 december 2024 de woning verlaten.
Direct gaf ze aan niet begeleid te willen wonen; niet in de tweede plaats omdat ze haar huisdieren dan niet mee mocht nemen. Wekenlang heb ik het geprobeerd, maar er was geen enkele zorginstelling waar zij met haar 2 honden en 4 katten terechtkon. We zagen geen andere mogelijkheid dan haar gedwongen te laten opnemen, maar ook daar zou veel tijd overheen gaan.
En toen was daar een telefoontje! Ze had het heft in eigen handen genomen en stond zomaar bij Vita Zorggroep op de stoep. Ze heeft haar verhaal uitgelegd en al snel werd hen duidelijk dat ze niet anders konden dan haar helpen. Van de katten had ze al afstand gedaan, de 2 honden mochten blijven. 29 november 2024, zo’n 2 weken voordat ze op straat gezet zou worden, had ze een nieuwe, fijne woonplek mét de juiste zorg en haar 2 hondjes.
In de maanden voorafgaand is er veel gebeurd. Ze heeft regelmatig actie ondernomen richting ons, bijvoorbeeld door te schelden en te dreigen. Dat is ook de reden dat wij nooit alleen naar dit soort situaties gaan. Door begrip naar haar te tonen en ons niet uit het veld te laten slaan, werden er zaadjes gepland. Blijkbaar heeft ze dit nodig gehad om zelf die stap te zetten. Dat geeft mij veel voldoening.
Een ander succes uit deze casus is het feit dat Vita Zorggroep de noodzaak heeft ingezien en haar meteen een woonplek heeft aangeboden. Het doet mij heel veel om te zien dat er nog zorgaanbieders bestaan die echt hart voor de zorg hebben. Daarmee maken zij hun slogan ook waar. In plaats van zich te verschuilen achter regels, hebben zij menselijkheid laten zien.
Ondanks de complexe, dreigende en soms onveilige situatie, is er voor beiden een prettige oplossing gekomen. En dat is waar ons vak om draait: verder kijken dan je neus lang is, menselijkheid in plaats van regels als leidraad gebruiken en stevig in je schoenen staan.’’
Johan Pap, cliëntondersteuner bij ClientondersteuningPLUS
