Soms lijkt alles tegen te zitten. Dan loop je vast bij instanties, duurt alles eindeloos of past iemand nét niet in de regels. Maar soms, heel soms, valt alles wél snel op z’n plek. Dat maakte Annemarie mee toen ze voor het eerst een cliënt in detentie begeleidde. Een spannend traject, dat verrassend soepel verliep.
Een nieuwe wereld
“Het was mijn eerste cliënt in detentie,” vertelt Annemarie. “Dat vond ik best spannend. Wat voor iemand is dat? Hoe werkt het contact? Wat kan ik betekenen?” Ze nam het dossier over van een collega. Meneer zat vast en kwam in november vrij. Er moest een woonplek geregeld worden. Hij had een Wlz-indicatie, maar geen duidelijke zorgvraag. Zelf zag hij de noodzaak ook niet. “Hij had weinig inzicht in zijn situatie. De houding was vooral: ik doe het zelf wel.”
Toch was er een opening. De casemanager vanuit de gevangenis was betrokken en dacht goed mee. “Ik heb meneer zelf nooit gesproken, alles liep via de casemanager. Normaal is het altijd fijn om de cliënt te spreken, om uit te zoeken wat de cliënt belangrijk vindt en wil. In dit geval werkte het eigenlijk prima om het contact via de casemanager te laten lopen.” vertelt Annemarie. Al snel werd duidelijk dat meneer eerder had gewoond bij een instelling die zowel algemene Wlz-zorg als forensische zorg biedt. Daar hadden ze hem destijds beloofd dat hij terug mocht komen na detentie.
Twee telefoontjes
Annemarie belde de instelling. De plek was er nog steeds en meneer was welkom. “Ze keken echt verder dan wat hij gedaan had. Ze wisten wat zijn situatie was en vonden dat een gestructureerde omgeving voor hem het beste was. Ze houden nu zelfs een plek voor hem vrij tot hij in november vrijkomt.” Ondertussen polste de casemanager bij de cliënt of hij open stond om hier weer te gaan wonen. Meneer had zelf eigenlijk geen zorgvraag, maar doordat hij al bekend was met deze instelling stond hij hier wel voor open.
Wat normaal een ingewikkeld traject kan zijn, was dit keer opvallend snel geregeld. “In twee telefoontjes was het rond,” zegt Annemarie. “Dat maak je niet vaak mee. Het voelde goed dat er zó werd meegedacht. De instelling, de casemanager; iedereen was betrokken. Het liep gewoon.”
Als alles wél meewerkt
“Het was voor mij een hele nieuwe wereld,” blikt Annemarie terug. “En juist daarom is het zo bijzonder dat het allemaal zo soepel ging.’’
De boodschap? Het kan dus wél. Als mensen en organisaties echt willen helpen, dan lukt het. Soms in twee telefoontjes. Dat mag ook weleens gezegd worden.
