Patricia (55) heeft er al een heel werkverleden op zitten. Na haar studie Gezondheidswetenschappen werkte ze in verschillende ziekenhuizen, onder andere bij het UMC Utrecht en het Antoniusziekenhuis. Daar hield ze zich bezig met patiëntenvoorlichting en beleid- en procesverbetering via LEAN Six Sigma. Later startte ze een eigen bedrijf, maar haar pad kreeg een andere wending toen drie familieleden zonder kinderen zorg nodig hadden. Patricia besloot uiteindelijk haar onderneming op te geven en mantelzorger te worden. “Het gaf me zoveel voldoening om er voor hen te zijn,” vertelt ze. “Ik merkte dat ik in mijn oude werk in cirkeltjes liep. Dit voelde veel zinvoller.”
Ervaringen in de praktijk
Naast mantelzorg voor haar familie, ging Patricia aan de slag bij een stadshospice in Utrecht en bij Saar aan Huis, waar ze cliënten begeleidde in praktische en emotionele zaken. Ook volgde ze een opleiding tot opruimcoach: niet alleen huizen op orde brengen, maar ook administratie en papierwerk. “Ik zag zoveel mensen worstelen, vooral ouderen die de digitale wereld steeds lastiger vinden. Daar iets in kunnen betekenen, dat maakte me blij.”
Van particuliere mantelzorg naar onafhankelijke cliëntondersteuning
Om haar kennis verder uit te breiden volgde Patricia een opleiding tot mantelzorgmakelaar, maar ze miste de praktijkervaring. Toen ze hoorde over de PLUSacademie en de mogelijkheid om als onafhankelijk cliëntondersteuner aan de slag te gaan, was de keuze snel gemaakt. “Wat mij aansprak, is dat je als onafhankelijke cliëntondersteuner ook mensen kunt helpen die het niet zelf kunnen betalen. Dat gaf voor mij de doorslag.”
Een warm welkom
De eerste lesdag maakte veel indruk. “We werden fijn ontvangen, maar werden wel meteen flink aan het werk gezet. Het voelde meteen goed om met elkaar te beginnen.” De ochtend stond in het teken van theorie, wat voor Patricia grotendeels bekend terrein was. In de middag werd het concreet: introductie over werken met een eigen cliënt. “Dat vond ik spannend. Je kent het systeem nog niet en hebt het gevoel dat je op -10 begint. Toen ik hoorde dat ik de volgende dag mijn eerste cliënt mocht bellen, voelde ik de gezonde spanning door mijn lijf stromen. Ik merkte al snel dat je overal goed in meegenomen en begeleid wordt.”
Van onzekerheid naar vertrouwen
Na een intensieve start voelt Patricia zich al meer op haar plek. “Ik ben inmiddels met twee cliënten bezig, voor een groentje denk ik best ingewikkelde casussen. Maar samen met collega’s als Eefje, Edwin en Martin bekijk ik stap voor stap wat de eerste acties zijn. Van compleet niks weten naar ‘ik snap het al een beetje’. Dat geeft me vertrouwen.”
Hoop op succesmomenten
Patricia is gedreven om snel grip te krijgen op haar werk. “Ik hoop dat ik binnenkort een succesje kan behalen. Niet het gevoel hebben dat je alleen maar tegengewerkt wordt door systemen, maar juist ervaren dat je samen wél iets voor elkaar krijgt. Dat je iemand verder helpt, al is het maar een klein stukje. Dat je voor die persoon nét het verschil kan maken.”
Wat haar drijfveer is? Dat vat ze krachtig samen: “Toen ik mantelzorger was, had ik zó graag gehad dat iemand ook eens vroeg: ‘Hoe gaat het met jou? Kan ik je ergens mee helpen?’ Dat is wat ik nu voor anderen wil betekenen.”
